Ik zie haar zitten bij de bushalte en in een opwelling stop ik om te vragen of ze mee wil rijden.

Ik kom terug van Ikea en thuis blijkt dat mijn berken-kastjes niet berken zijn maar glanzend wit.

‘Ik ben pleisterig!’ deelt Amal (2 jaar) me verhit mee als ze binnenkomt. Ze steekt een wijsvinger uit waar een beduimelde pleister om zit.
Zien hoe peuters zich de taal eigen maken – ik vind het geweldig.
 

Als je er de tijd voor neemt, kom je nog eens wat te weten. Zo ontdek ik in gesprek met de haringman op de Meent, naast het stadhuis, dat hij aan Pilates doet.

Ik houd niet van bewaren. Meeslepen, waarheen, waarvoor?
Allemaal ballast, weg ermee.
Ook andermans troep doet mijn vingers jeuken.

Vanaf het moment dat één van de nonnen de poort voor ons opent, voel ik me alsof ik in een film beland ben.

Op het elektriciteitskastje voor het Chinese restaurant bij mij om de hoek zit een klein Chinees jongetje.
 

In de treincoupé hangt die matte, einde-van-de-werkdagsfeer.
Den Haag Centraal Station, een kopstation, ideaal voor zakkenrollers, want voor een trein vertrekt, staat hij hier altijd lang stil. Ze stappen in, roven hier en daar op hun gemak, en tegen de tijd dat jij merkt dat je je geld kwijt bent, zijn zij ‘m allang gesmeerd. 
 

Het is avond, bijna nacht, en ik zit op de bagagedrager van mijn fiets op de Nieuwe Binnenweg, ter hoogte van het Heemraadsplein.

Onveilige buurt? Als je met vijftig medebewoners ieder tweehonderd euro in de maand betaalt, komt een beveiligingsbedrijf je zorgen wegnemen.