Columns
Bewaren |
Ik houd niet van bewaren. Meeslepen, waarheen, waarvoor?
Allemaal ballast, weg ermee.
Ook andermans troep doet mijn vingers jeuken.
Zoals in het huis van M., een vriend van me, en zijn kinderen. Een grote kartonnen doos met kleine lege flesjes. Niet een paar maar zeker honderd. Onder een dikke laag stof.
Twee hoge stapels waarvan ik denk dat het oud papier is. Maar het zijn reclamefolders en Intermediairs die ooit nog eens bekeken moeten worden. Ook de koelkast is een opslagplaats voor vergane glorie. Mosterd, currysaus en augurken die goed waren tot begin 2003 staan er gezellig zij aan zij.
Soms vinden ze zelf ook dat het de spuigaten uit begint te lopen en dan mag ik komen helpen. Dit keer doen we de kamer van Marloes.
Eenmaal over de drempel stellen we ons doel naar beneden bij. Hoe kan een kind van tien in vredesnaam zoveel troep hebben? We besluiten dat we al blij zijn als we haar bureau weer zichtbaar krijgen.
We zetten een cd van K3 op en gaan over tot de stapelmethode.
Stapel 1: Afblijven, bewaren.
Stapel 2: Geen idee dat ik dit had – het afgelopen jaar niet mee gespeeld – in de vuilniszak ermee.
Stapel 3 tenslotte is voor de twijfelgevallen.
Blaadje voor blaadje voor prulletje voor stuiterballetje voor gummetje pakken we alles vast. De bewaarstapel is favoriet. Tot het me te gek wordt.
‘Wil je die half doorgescheurde tekening echt bewaren?’ informeer ik. Ze denkt even na en legt ‘m dan op de twijfelstapel. ‘Wat zal ik hiermee doen?’ houdt ze een paar stiften omhoog. Ze doen het niet meer maar ze vindt de kleuren zo mooi. ‘Lieverd', antwoord ik, ‘vandaag ken ik maar één woord en dat is weggooien.’
Ze giechelt en gooit ze dan toch maar in de vuilniszak. ‘Bye bye’ zegt ze erbij.
Nu komt er schot in de zaak. Na een paar uur laten we trots het resultaat aan haar vader zien. Die wil bezorgd weten of ze die zes houten kralen niet wil bewaren voor oma, en de plastic tas vol nooit losgeweekte postzegels kan misschien wel naar haar neefje.
Ze heeft het van geen vreemde natuurlijk.
Daarna is er friet met cola en als ik 's avonds wegga, geeft Marloes me twee kadootjes mee. Een rekenmachientje om euro’s naar guldens om te rekenen (dat we eerder vandaag weg hebben gegooid) en een zelfgemaakte pop-up kaart, met een slang erop getekend.
Sssssssss, heeft ze er in wiebelige letters bij geschreven.
Het machientje gooi ik thuis weg, de kaart blijft.
Back