Columns
Ondergoedraadsel |
Eens per week kruisen onze levens elkaar: Zondagochtend vroeg, als het zwembad alleen toegankelijk is voor vrouwen. Ik ga omdat het dan rustig is. Zij omdat haar man niet wil dat andere mannen haar in badpak zien.
Net als ik komt zij altijd iets te laat. Wekenlang hebben we ons samen zwijgend uitgekleed, totdat we zagen dat we allebei gruwelden van de vieze vloer van de kleedkamer. Sindsdien is het ijs gebroken. Zo weet ik nu dat ze Fatma heet, net als ik bang is voor voetschimmel en dat ze laat is doordat ze iedere zondag haar schoonmoeder moet trotseren voor ze de deur uit kan. Die vindt haar een hoer omdat ze iets zonder haar man gaat doen. In badpak nog wel. Dat er alleen vrouwen zijn maakt niet uit.
Ook vandaag staan wij nog te treuzelen als de andere zwemsters al lang en breed banen aan het trekken zijn. ‘Kijk’, zegt ze, en ze opent haar tas. Ik kijk en zie zwart glanzend ondergoed. Iets anders dan wat ze net uittrok: vleeskleurig katoen. Ik kijk haar vragend aan. Ze lacht, maar zegt niets.
We bergen onze spullen op in kluisjes en lopen naar het zwembad, dat voor mij nog altijd ruikt naar schoolzwemmen en de haak van de badmeester met de baard.
In het water dezelfde gezichten als iedere week.
Een grote groep Turkse vrouwen en een paar studentikoze corpsmeisjes.
De Turkse vrouwen dragen onder hun zwempakken wielerbroekjes over de dikke dijen. Traag zwemmend en hard pratend vormen ze met elkaar net zo’n gesloten front als de studentenmeisjes. Die nemen hees en doorrookt al schoolzwemmend hun uitgaansleven door.
Seks, drank, vreemdgaan.
Waar de Turkse vrouwen het over hebben kan ik niet verstaan.
Ik duik, en het volgende halve uur breng ik door met het omzeilen en inhalen van vrouwen die naast elkaar of aan de lijnen blijven plakken.
Het zwembad trakteert ons vandaag op iets nieuws: er schalt luide muziek door luidsprekers aan het plafond. Want God verhoede natuurlijk dat we een paar momenten met onszelf en onze gedachten alleen gelaten zouden worden.
Fatma vindt het ook niks.
‘Als ik herrie in mijn hoofd wil kan ik ook thuis blijven’, moppert ze.
Na afloop hebben we opnieuw de kleedkamer voor ons alleen, de anderen maken gebruik van de individuele hokjes.
Ik ben benieuwd naar het ondergoed. En ja: de katoentjes blijven in de tas, het zwarte ondergoed gaat aan. Het mijne steekt er meisjesachtig en zoet bij af.
Ik weet niet of ik iets zal vragen.
Dus vraag ik maar niks.
Back