Columns
Onveilig |
Onveilige buurt? Als je met vijftig medebewoners ieder tweehonderd euro in de maand betaalt, komt een beveiligingsbedrijf je zorgen wegnemen.
Hoe ik dat weet? Dat is een raar verhaal.
Sinds kort heb ik een opdrachtgever vlakbij het Bergse Bos, in Rotterdam Noord. Dat is een gebied dat ik niet zo goed ken. Toen ik er pas een omweg door het bos nam, stuitte ik op iets eigenaardigs.
Aan de rand van het bos kun je over bruggetjes de bebouwde kom weer in. Op die bruggetjes staan hekken met borden erop. En daarop staat te lezen dat dit gebied extra bewaakt wordt door de politie Rotterdam-Rijnmond en door Ash Security Holland bv.
’s Avonds gaan de hekken dicht waardoor je vanuit het bos de wijk niet meer in kunt. Of uit.
Weer thuis belde ik wat rond. Met de politie, om te vragen hoe dat zit, maar het valt nog niet mee om te communiceren met onze dienders.
Het beveiligingsbedrijf is toeschietelijker, misschien ook omdat ik me voordoe als een bezorgde bewoner. Het project bij het bos is hun paradepaardje, vertelt de directeur. Vroeger waren er wel veertien inbraken per maand en nu al twee jaar niets. Als ik wil kan hij ’s avonds wel even langskomen ‘met een pak papier’ en een powerpointpresentatie. Ik bedank voor de moeite en hang op.
De volgende keer dat ik bij het bos ben, fiets ik op mijn gemak door de bewuste buurt.
De buurt van de mensen die hun eigen veiligheid kopen.
Wat het probleem nou is, vroeg een vriend van mij.
Ik weet het niet. En tóch staat het me tegen.
Ik zie de grote huizen. De oprijlanen. De hekken erom heen. Een man van een jaar of vijftig helpt er zijn vrouw de auto leeg te halen. En ja, alle cliché’s komen in een holletje voorbij: hij een rode broek, zij hevig geblondeerd en behangen met goud. Een SUV-wagen. Waar ze een lading plastic tassen met dure merknamen uit tillen.
Ik fiets weer verder, met vele vragen in mijn hoofd.
Waarom mannen van een zekere leeftijd met een zekere financiële achtergrond ineens allemaal rode broeken dragen bijvoorbeeld.
En waarom al die vrolijkheid niet weerspiegeld wordt op de gezichten van hun echtgenotes. Waar cliché’s vandaan komen.
En of ik, als ik dat kon, mijn eigen veiligheid zou kopen.
Back